DE Picchu... der Picchu's
vr 2 mei, 14:05 - Morgen stappen we al weer in het vliegtuig naar Lima en Madrid. Voordat we Peru vaarwel zeggen willen we natuurlijk wel op de bekendste Picchu staan die het land rijk is. De Machu Picchu. Jaarlijks beozken meer dan een half miljoen mensen deze berg en de verloren inca stad. Er zijn plannen om het aantal bezoekers op de berg te beperken. Met name de inca trail, de 88 kilometer lange wandelroute die je in een dag of 3 kan lopen, heeft zwaar te leiden onder de hoeveelheid bezoekers. 3 dagen wandelen en de bijbehorende 88 kilometer is voor ons, op dit moment, niet weggelegd. Dat kunnen we ondanks dat ze aardige wandelaars zijn onze kids en onszelf niet aandoen. Tien, twaalf kilometer in de Ardennen redden ze makkelijk maar 88 kilometer in 3 dagen is gewoon te veel.
Daarom gaan we van Ollantaytambo met de trein naar Aqua Callientes. Het laatste dorpje voor de berg. Vanaf daar met een bus omhoog. De 2 uur durende trein is werkelijk geweldig! Er zitten ramen in het dak en van alle kanten kan je het bergachtige landschap bewonderen. Het doet me hier en daar aan New Zealand denken. Het is een mix van oerwoud, bergen en rotsformaties en af en toe een bedekte sneeuwtop. Onderweg wordt koffie geserveerd en loopt iedereen naar het voorraam om wel een foto te maken van het landschap.
In Aqua Calleintes aangekomen rijden de bussen af en aan. We kopen snel entree kaarten en bus tickets en vervolgen onze reis. Een slingerweggetje in de franse alpen is er niks bij. Schuddend en hobbelend rijden we 20 minuten naar boven over een steeds slechter bereikbare weg. Eenmaal aangekomen valt het mee met de drukte.
Slechts 2 groepen Jappaners (altijd te herkennen omdat een gids met een stokje in de lucht steekt) plukje Duitsers en een paar loslopende Nederlanders.
We lopen voorbij de ingang en zien al snel een aantal overgebleven huisjes van de Inca's. Zonder dat we er erg in hebben zijn we bij het hoogste punt aangekomen en kijken we uit over de verloren stad. Wauw! Dit is het dus... Machu Picchu... Alle vijf zijn we onder de indruk... Het is onbeschrijvelijk mooi en indrukwekkend.
Ik ga een terras verderop staan om een overzichtsfoto te maken. Naast me staat een vrouw en achter me staat een man z'n camera scherp te stellen op haar. In het Nederlands roept hij dat ze iets naar rechts moet en dat zodra die oetlul verdwenen is hij een foto gaat maken. Ik draai me om, kijk hem aan en vertel hem dat als hij niet zo'n enorm onbeleefde hark zou zijn dat ik van plan was om een foto van hen beide te maken maar dat hij daar nu niet meer op hoeft te rekenen. ;-)
Hij loopt naar me toe en maakt z'n excuses... z'n bloemetjesjurk kijkt me schaamtevol aan.
Annette en de kindjes zijn verderop in het gras gaan zitten... eigenlijk mogen er geen etenswaren en drinken meegenomen worden de berg op maar klimmen kost nou eenmaal veel energie en we voelen er niet zo veel voor om Lena weer tegen de vlakte te zien gaan dus zitten we lekker een paar koekjes weg te smikkelen met een geweldig uitzicht. Na 3 uur doolhofje spelen tussen de inca ruines vinden we het tijd worden om de bus terug te nemen.
We struikelen inmiddels over de toeristen dus dat is al een reden om terug te gaan.
De trein terug naar Cusco doet er veel langer over. In de avond zijn we pas bij het hotel waar we 3 dagen geleden vertrokken zijn. Morgen een lange dag voor de boeg, 2 vluchten. De eerste naar Lima en de tweede naar Madrid. Wat we in Spanje gaan doen weten we nog niet... de laatste 4 dagen van onze reis hebben we gereserveerd om even bij te komen en uit te rusten van 4 wereldse maanden.